Kjære Janne, Ingunn, Bettina og Even!
I vår kristne tru er konfirmasjon og dåp så mykje meir enn festlege markeringar. Dei er viktige hendingar som synleggjer Guds nåde og frelse. Her kjem ei helsing til nokre konfirmantar som er særleg kjære for oss:

Even: Vår nevø og Arne sitt fadderbarn. Even likar sjakk, skiskyting, fotball og spelar i tillegg piano. Han imponerer med det meste! Arne har sidan Even var ganske liten prøvd å overtyde han om at Brann er Laget, men utan suksess. Even er trufast mot Bryne. Då Even og familien feira jul i Thailand i 2004, lærte han Signe ”klappe søte…”.

Ingunn: Vår niese. Ingunn er ei flott jente som likar fotografering, er ein stor dyrelskar og såleis ikkje redd for å ta i eit tak på garden heime. Ingunn har alltid vore svært sjølvstendig og det er bra! Ho er smilande og blid, noko som gjer at det er alltid godt å vera saman med henne.

Janne: Vår niese. Då Janne var liten sa alle at ho var veldig lik tante… No er ho lik seg sjølv; Ei fin jente med eit stort hjarte for sine næraste. Janne er glad i å reise på hytta, og var nydeleg i sin nye Hardanger-bunad. I konfirmasjonen sin haldt Janne tale. Rørande og flott å høyra på, og gjorde oss alle veldig stolte.



Bettina: Me traff Bettina og familien då me kom hit til Bangkok i 2003, Bettina har stor omsorg for sine medmenneske, og syner det kanskje oftare i handling enn med store ord. Ho er ein kjempeflink dansar, og brukar av fritida si til å undervise dans til barna i slummen. Me er takksame for å kjenne Bettina.

Nytt frå Santikham

”Uten mat og drikke, duger helten ikke” er eit klokt visdomsord. I Thailand med sine mange restauranter, butikkar og boder (det er ein grill på kvart hjørna) er me absolutt ikkje utan verken mat eller drikke.

Men, heimelaga pizza er ikkje kvardagskost i Bangkok. Så, då me i går (på ein heilt vanleg tysdag…) fekk nyta god pizza i godt lag, tenkte me at det fortener ein blogg.

Våre kollegar, Eirin og Kjartan frå nord-aust, er på Bangkok-ferie og det kjem altså oss andre til gode og glede!

Yes, we are from Norway

I går var det Internasjonal dag på St. Andrews, og som foreldre til den einaste norske eleven stilte me sjølvsagt opp for å representera. Signe og mamma i bunad og pappa'n med stort norsk flagg på brystet, her skulle ingen vera i tvil om våre røter.

Me fekk eit bord nede i matsalen, og pynta med plakatar, bøker frå Osterøy og Ryfylke, flagg, elgbamsar i lusekofte og eit svært vaffeljern sentralt plassert (med brunosten på sida). Då elevane kom til "snack-time", hadde vaffellukta spreidd seg over skuleområdet og "Norway" var klar for storbesøk. Alle skulle få norsk flagg og fiske-stempel i passet sitt.

Arne steikte vafler for harde livet, og jentene i bunad vart varmare og varmare... "For ein fantastisk ost! Kor er den å få kjøpt?" "Geitost?" "Kvifor er osten brun?" og "Kan eg få litt til?" kunne me høyra etterkvart som vaflene forsvann. Og brunosten, stakkar, sleit i sola utan at det la nokon dempar på lovorda.

Turen frå land til land gjekk som følgjer:

Nydeleg thai-musikk i Thailand. Smykker av pasta i Italia. Te-smaking i Kina. Lage masker i Egypt. Sport i England. Eksotikse lukter, smaker og blomar i Nepal og Bhutan. Kastemerke i pannen frå India. Lime papir-sau i New- Zealand. Og altså vafler og brunost i lille Noreg.

Men, aller kjekkast for Signe var likevel å leike med Chiku, som var nydeleg i sin indiske sari, og Fay, i søt rosa thaidrakt. Ingenting er som bestevenninner!

PC-undervisning

På lovsangshjemmet er en av ettermiddagsaktivitetene data undervisning. Dette er en relativt ny aktivitet, som jeg fikk lov å starte etter endt språkskole i fjor. Ved hjelp av lokale støttespillere har vi nå 7 maskiner og en printer koblet til et lokalt nettverk, i tillegg til internett-tilgang.

Tirsdager er det åpent for de yngste, der de får spille og gjøre seg kjent med pc-en fra starten av .Torsdager er tiltenkt de mer eldre ungene for undervisning i forskjellige tekstbehandling program slik at de lærer å bruke pc-en som et arbeidsverktøy.

I Thailand, som i Norge, brukes dataverktøy aktivt i skolen. Uten kjennskap og tilgang til en PC vil en derfor lett få problemer med å henge med på skolen. Barna i slummen har, med sine oppvekstvilkår og ofte vanskelige familieforhold, ikke det beste utgangspunktet for en lysende skolekarriere. På Lovsangshjemmet har de nå mulighet til opplæring i aktiviteter som kan komme skolegangen til nytte; eks engelsk og musikkundervisning, og nå altså i tillegg bruk av data.

Dette er en populær aktivitet. Det er i gjennomsnitt 25 unger innom PC-rommet på ettermiddagen. Da blir det varmt og støyende, men også ufattelig gøy og inspirerende!

Ein epoke er over…

Vårt aller fyrste krypinn kjøpte me i Solheimsviken for ganske nøyaktig 10 år sidan. På fredag vart leiligheita vår i Hordagt 39 seld, avstanden Bangkok - Bergen vart for stor. Slik det ser ut no vert me her i Thailand enno nokre år, og no er det her som er heime.

Når me ein gong sender flyttelasset og reiser til Noreg for godt, vert det til Forsand. Spanande å då etablera seg på ny som familie på ei stad me ”kjenner alle litt, men ingen skikkeleg”.

Men, me vil nok alltid vera litt bergensarar (sjølv Arne som er stril) og heia på Brann... Nokre av våre beste vener er framleis i byen, og Løvstakksiden menighet, som me er utsendingar frå, vil alltid vera ”vår”.

Så, til sommaren treffes me nok i Bergen att, på Torvalmenningen, i Solheim eller St.Markus kyrkje! Me ser fram til det! Snakkast då!

Til deg, kjære blogg-lesar, anten du er bergensar eller ei, nyt utsikta(frå vår tidl altan) til tre av dei sju fjell, Fløyen, Rundemannen og Ulrikken. Sjølvsagt i strålande sol!

Hatleskog’ar i Thailand

Dei siste to vekene har me hatt storfint besøk av fleire representantar frå Hatleskog-slekta. Fyrst kom storebror Jan Kåre og lillebror Stein Gunnar. Rett etter gjorde onkel Alf sitt inntog saman med Tobias, Anita og Elias. Me hadde 5 fine dagar saman i Bangkok før me alle reiste sørover for ein helgetur til Hua Hin.

Herleg å kjenna sjøbrisen, og få litt sand mellom tærne (og fingrane...)

Signe og Jenny har kost seg både med onklane og med nye leikekameratar, Tobias og Elias. Me litt større kjenner kor godt der er å, enno ein gong, får litt av heimlandet ned hit til vår kvardag i Thailand.

Ole Brumm og venene hans i Bangkok

Mamma og pappa har lova Signe aa skriva paa PC'en om naar ho saag Ole Brumm. Denne gule bjoernen er ein av Signe sine store heltar, og heime er det ikkje langt mellom brumm-effektane, det vere filmar, bamsar, pennar, klede etc. etc.

Pooh, som han heiter paa thai (og engelsk!) var altsaa paa vitjing i Bangkok sist veke. Henrik (2 aar) og pappa'n Espen ordna billettar og tok med Signe og pappa Arne paa storslagent Disney-show. Signe hadde med sine yndlingskjeks (fraa Noreg) i sekken, i tilfelle Ole Brumm ville smaka, og ho sjoelv vart svolten... Dei forsvann iallefall, om ikkje i magen til Brumm. Han var oppteken med bursdagsselskap paa scenen.

Det var ei stornoegd jente som kom heim att, dette var ei oppleving aa leva lenge paa...

Endeleg kom onklane til Bangkok (det gjorde regnet òg...)!

Onkel Jan Kåre og onkel Stein Gunnar kom til oss sundag, etter ein lang flytur, med masse norsk mat i kofferten.

Då me køyrde frå flyplassen kom dei fyrste dråpane, sidan vart det skikkeleg styrtregn med lyn og torden som skralla mellom husa. Me lurte litt på om onklane hadde tatt med seg regnet frå vestlandet? Nei, det er nok berre eit teikn på at regntida har gjort sitt inntog. For risbøndene i nord-aust var regnet no svært kjærkome.



Signe storkosa seg, heiv av seg kleda (dei kunne jo verta våte...) og hylte av fryd medan ho sprang i gata som snart vart eit lite basseng.

Så konklusjonen frå Bangkok er: Me koser oss med besøk frå Noreg og vått, kjølande regn!

Feiring i gult

Her i Thailand har det vore storfeiring i veka som gjekk. Kong Bhumibol Adulyadey av Thailand vart regjerande konge Rama IX 9.juni 1946, berre 18 år gamal. Han feirer altså 60 år som monark i år. Sidan kongen er fødd på en måndag, og det er dagen for den gule fargen, vart gult kongefargen. (Arne er forresten fødd på ein tysdag, som er rosa, så no veit de kva som er fargen når han skal feirast...)

Kongen av Thailand ikkje "som ein av oss", han har tilnærma gudestatus her i landet, og kritikk eller fornæming av kongen eller kongehuset vert straffa med fengsel.

Kong Bhumibol er høgt elska av thaiane, og han har i desse 60 åra gjort mykje for folket sitt. Han er eigentleg utdanna ingeniør, og har utforma mange jordbruksprosjekt til hjelp for dei fattige, i tillegg til sosiale ordningar som utdeling av medisiner, mat, skulebøker etc.

Me har vorte svært så royalistiske, og gått i gule t-skjorter mest heile sist helg. Signe hadde både t-skjorte og shorts i gult då ho gjekk på skulen fredagen. På bilete saman med skulebussjåfør og assistent (+ lillesøster). Ho kom heim att med gult kort med bilete av kongen, og forkynte for alle at "I love the King! Det varma eit republikansk morshjarta...

Koffår? Koffår det?

Alt som skjer må ha ein grunn. Det meiner iallefall Signe. "Koffår?" og "Koffår det" høyrer me ganske ofte for tida.

"Koffår lage Gud det sånn at me ikkje kan drikka pupp når me e 3 år?"

"Koffår hette hu Marte?"

"Koffår må du jobba?" "Koffår må eg på skulen?"

Og no sist: "Koffår lage Gud sånn at neglene vokse...?"

Livet er eit mysterium.

Vår lille prinsesse 1 år

Du - en strålende juvel, en
sol, en skatt - tryllet frem av
en allmektig skaper.

Gratulerer med dagen, Jenny!

Heime er der hjarta er...

- Og hjarta mitt er så absolutt i Thailand. Det var veldig godt å kome heim att til Arne og Signe, etter ein fine dagar i Noreg med familie og vener. Då me reiste frå Osterøy skein vårsola nydeleg over fjorden, og løvetannen lyste i vegkanten. I Bangkok regna det...

Det gjorde i grunnen ingenting, me reisande var surrete etter ein lang flytur, Signe vart travel pakka opp alle pakkane frå Noreg og Arne fekk jobb med å finna plass i frysaren til all sjokoladen.

I går var det attende til "normalen". Iallefall nesten. Eg vart vekka kl 12, "skal ikkje du på møte?". Det skulle eg. Det var møte i LMT (Lutheran Mission in Thailand), og eg skulle t.o.m. vera referent. Med jetlag og det heile.

Vel heime att var det ein liten snartur innom bassenget, Signe hadde lært å symja, før me gjekk rett i bursdag til Sigve (Vidnes) og kjempegod sjokoladekaka.

På kvelden vaksensamling hjå fam Johannessen,her representert med våre to gode, og veldig gravide, kollegar, Anne og Maria.

Det vart nærare midnatt før dagen var omme. Då var Jenny i superslag. Ho hadde sove til kl 14, og var på sitt mest sjarmerande når me andre berre ville sova... Ikkje lett å snu døgnet sånn på 1-2-3.

I helga vert det fest! Meir om det i ein anna blogg.

Ha ein fin dag alle saman!

Anne Brit

Sommar og sol i Noreg

Ha, ha, det er er det iallefall ikkje... Sjå, så mykje klede eg må ha på meg når eg vil ut ein tur her på Osterøy!! Er litt løye òg med strømpebuksa og teppe i vogna, men lue... Det er noko stort tull!!

Eg har vore i Noreg i 9 dagar no, og snart skal eg og mamma heim att til Signe og pappa. Det gler me oss til! Doktoren sa at hoftenene mine ikkje er noko bra, men at me kunne venta å sjå til neste år. Eg kunne bare byrja gå, sa han. Så, no øver eg som best eg kan! Bestemor sa at eg gjekk eit steg til henne i sist veke, men det har eg gløymt no.

Desse dagane eg har vore her har eg sove hjå Bestemor og Bestefar 4 netter, tante Britt og onkel Egil 1 natt, Annette og Lars Petter 1 natt, Heidi og Kristian 1 natt og Besto og Besten 3 netter. Og så har eg besøkt alle onklane og tantene mine, sete på fanget til oldefarmor og oldemorfar, leika med 3-menningar, vore på open barnehage i Åsane kyrkje og festa i Janne sin konfirmasjon. Er litt forvirra, men eg tviheld på mamma, og passer på at ho alltid er i nærleiken.

I morgon skal me til Lukas, han skal døypa seg, og eg skal ha bunad på. Så, på måndag må eg på flyet til Bangkok. Trur det vert bra. Men, det er litt kjekt når det er kaldt òg. Mamma seier eg luktar så godt fordi det er så frisk luft her i Noreg.

Til de i Thailand: Vær klare, no kjem eg snart heim!

Dokumentar frå Signe fotograf: Grillfest med kyrkje-vener.

I helga inviterte me kyrkjelyden vår, Santitham, på grill-lunsj heime hjå oss. Det var eit heilt år sidan sist, så det er noko me har tenkt på lenge. Varmetida er no på hell, og det har regna mest kvar dag i det siste. Me tok ingen sjanser, og dekka til langbord under tak. Grunna kort varsel var me ikkje mange denne gongen, men koseleg å få tid med dei som kom. Signe hadde gledd seg til Pi Send skulle koma, ho er 8 år og har ei heil veske med sminke som Signe er veldig facinert av... Etter som timane gjekk og ho ikkje kom, tok vår lille "storesøster" mamma sitt kamera og fotograferte det meste. Som de ser av bileta var det heller avslappa atmosfære inne i stova. Medan mennene ordna med grillen, sat me jentene inne og las om Osterøy og såg på bilete av vestlandsnaturen. Noreg er jo så flott!! Og så god plass som det er!! Det er nok ikkje problem å finna parkeringsplass der, nei!


Grillmaten var kjempegod. Potetsalaten til Arne vart stor suksess, så risen fekk stort sett stå i fred. Dette var dagen for norsk mat.


Før alle fòr heim att, samla me oss til lovsong og bøn. Våre nye Phibun-naboar vart òg med, til glede for oss alle.

Ein flott dag. Me er heldige som får vera ein del av det kristne felleskapet her i Thailand.

Vår 17.mai i bilete...


Her er dei to jentene våre, Signe og Jenny, i nordhordlandbunad. Tusen takk til Besto på Osterøy.



Me starta dagen med skikkeleg norsk frukost på sjømannskyrkja. Signe likar godt brunost.



Så var det 17.mai-tog! Jenny sov seg gjennom denne varme seansen, medan Signe var svært så ivrig på hurra-roping.

Signe prøver kast-på-boks. Får litt hjelp av Caja m.fl. Bunaden er bytta ut med sommarkjole tilpassa klima i Bangkok...

Jenny får smaka is for fyrste gong. Ganske godt! Berre synd at mamma tok mesteparten...

Så var det grilling i Santikham for små og store NMS'ar.

Det er berre 363 dagar til neste 17.mai, me gler oss allereie...

Hipp, hipp hurra!!! Gratulerer med dagen!!

Det norske kjøkken

Når det no "livnar i lundar og lauvast i li" heime i Noreg, vert det nok litt ekstra heimlengt å kjenna her i Thailand. Så, me laga like godt, 2 dagar før sjølve Dagen, ein skikkeleg komlemiddag her i Santikham. Med oss rundt bordet var våre kjære naboar familien Vidnes. Det meste var å finna; kålrabistappe, poteter, pølser, gulerøter, bacon, kjøt (dog ikkje salta) og den fantastisk gode potetballen, som bestemor ville ha sagt.

Me let bileta tala for seg sjølve, saman med Sigve sine ord:
Komlår må jo ver den beste oppfinnelsen, ever...

Vener på thai og fingerspråk

Det er kanskje på tide å presentera våre gode vener, Bå og Viroj. Me traff familien med lille nong Pæ i spissen på vår fyrste ferietur til stranda hausten 2003. Signe og nong Pæ er like gamle, og har sidan fyrste møte hatt stor glede av kvarandre. Etterkvar vart nong Po fødd, og då Jenny kom var han ein sjølvsagt kjærestekandidat...

Når me no reiser på tur er det full bil og ganske så høgt lydnivå, men aldri keisamt!

Nokre gonger kan det vera ei utfordring med venskap på tvers av kulturar. Språkvanskar gjer jo heller ikkje relasjonen lettare. Men, me tek det som ein læringsprosess både i thaikultur og i kommunikasjon.

På nyåret kjøpte dei seg nytt hus rett utanfor Bangkok. Stor hage og lite anneks med plass til gjester. Så, no har me "hytte" i byen!

Bygge Guds rike, bygge Guds rike her på jord...

Den lutherske misjonen i Thailand har hatt sitt årlege møte i helga. Me var samla saman med våre kollegar frå Finland, Singapore, Japan, Australia og Thailand. Tema for møte var "Spirit of Unity", og det vart fokusert gjennom heile helga. Programmet var fordelt mellom dei ulike misjonane: Finske misjonærar var ansvarlege for bibeltimane, opplegget på familiekvelden laurdag hadde Singapore, Japan og Australia, og våre norske NMS-kollegar i Nord-aust gav oss ei flott gudsteneste søndag. Det var ei helg der me fekk masse "påfyll" i form av sosialt samvær, tid til bibelstudie, bøn og meditasjon + familietid saman i bassenget eller på leikerommet.

Signe var kanskje den som hadde det kjekkast, ho hadde alle sine "store" heltar samla (Caja, Talette, Ola) i tillegg til at ho storkoste seg saman med lille-Kaja og Henrik.



Dei eldste ungane, særleg Bettina og Caja, gav oss god avlastning med Jenny. Men Jenny er ei dame som veit kva ho vil, og stort sett vil ho vera der mamma er...

Så, ei flott helg, men veldig godt å vera heima att...