Endeleg kom Line heim att!

Signe har venta lenge på at nabo og sin gode venn Line (snart 6 år) skulle kome heim att. Faktisk heilt sidan veka etter at ho og familien reiste til Noreg, byrja Signe å venta. Berre den som er 3 år veit kor vanvittig lenge 4 månader er…

Men, no i helga var me på flyplassen og tok i mot Line, Isak, Marie, mamma Merete og pappa Knut Hallen. Gjensynsgleda var stor, og både Signe og Jenny fekk pakke og snop. Stas!

Det er enno ei veke att til skulestart, og dei to jentene har no gode dagar med masse tid til ingenting. Eller, Signe ville nok kanskje sagt at dei er travle med å jobba. Venninne-idyll råder i alle fall her i Santikham, og me foreldre gled oss over det!

På immigrasjonskontoret

Hver år, i slutten av august, må vi på vår årlige tur til immigrasjonskontoret i Bangkok får å fornye visumet og arbeidstillatelsen vår. Det er en tur vi voksne ser fram til med blandede følelser; Tid i bilkø frem og tilbake og med timesvis på et venteværelse, går det fort en halv dag. I tillegg må hele familien møte, vi må jo vise at vi virkelig er her alle mann.

Altfor seint fremme pga.”tett trafikk”, som de sier her i Bangkok, møtte vi fredag morgen den alltid smilende Cherry som bare sa ”may pen ray”, det gjør ingenting, bare signer på disse papirene. Cherry er sekretær for den lutherske misjonen her i Thailand, og er den som passer på at misjonærenes papirer er i orden (blant mange andre ting).

Så, etter at dama i luke nr 3 har fått passene våre er det bare å vente.

I år hadde vi forberedt oss godt, tatt med bøker til Signe og Jenny for å aktivisere de noen timer. Den første timen gikk greit, det var kjekt å lese og se i ny fotoalbum. Andre time ble de sultne, og vi fant frem hver si brødskive og ei flaske vann, og følte vi hadde full kontroll. Når det i tillegg ble en tur i kiosken for å snope + leke ”tikken” i gangane så det ut til at årets visumtur skulle gå som smurt .

Men, så var det nok. Etter 2 timer var ingenting gøy lengre, og lydnivået begynte å stige...

Da ble vi redda av nummerskiltet i luka, det var vår tur! Vi syntes å huske at det var slik i fjor også, så neste år skal ungene få skrike og hoppe på stolene fra første stund! Men, det er et helt år til. Vi er nå lovlige innvandrere i kongeriket Thailand frem til 20.august 2007.

Med naboane på ferie…

Vår gode nabo, Sigve (Vidnes), er vikarprest i sjømannskyrkja i Pattaya i sommar. Han og familien pendlar no i august mellom Bangkok og Pattaya. Sist veke var me så heldige å få vera med Sigve, Cathrine, Talette og Caja sørover, og dei delte raust av både husrom og hjarterom.

Me hadde gode dagar ved bassenget, kjempestor sjokoladekaka i kjøleskapet, barnesamling og graut på sjømannskyrkja, kjøtkaker på Lindas kafè, shopping på nattmarknaden og tur til ”under-water-world” (det synte seg at Jenny er ein stor fiske-fan).

Saman med gode vener vert det fort seine kveldar, noko som jo er nærast livsfarleg for småbarnsforeldre. Men, Talette var entusiastisk barnevakt, ho stilte klokka kvar morgon kl 6, og henta våre to som då var beinklare for ein ny dag. Me sov lenge og kom skikkeleg i feriemodus.


4 ½ dag med sol og sjøbris var akkurat det me trengte no. Takk for oss, kjære naboar, neste ferietur tar me til Hua Hin!

Sommarferie

Heime i Noreg ynskjer ein gjerne sol, strand og sjø om sommaren. Draumen er varme dagar der kleda vert bytta ut med solkrem. Her i Bangkok søkjer me òg det eksotiske no i ferien. Kva er vel då meir fristande enn langbukse, sokkar, jakke og skøyter? Signe hadde sin debut på skøyter i sist veke. Saman med pappa + Talette og Caja (Vidnes) kosa ho seg nokre timar på isen.

”Det var kjempekaldt, og pappa datt” kunne ho rapportera då dei kom heim att. Neste gong må visst me andre to òg vera med.

No ynskjer me oss skøyter til jul både store og små!

Khristadjak Santitham (Peace Lutheran Church)

Santitham er ein av dei eldste kyrkjelydane i den Lutherske Evangeliske Kyrkja (1977) og er vår kyrkjelyd i Bangkok. Me vart plassert her av kyrkjestyret etter endt språkstudie. Anne Brit har ansvaret for preika der ca 2 gonger i semesteret, elles har me ingen andre oppgåver utan å vera medsøsken i kyrkjebenkene.

Sang og musikk (gjerne høg musikk) er sentralt i gudstenesta i Santitham, og skal me vera heilt ærlege så har lovsongen har meir enn ein gong redda gudstenesta for vår del. Bibelspråket på thai er framleis ganske "gresk" for oss, og når me i tillegg spring etter ungar er det dessverre ikkje mykje me får med oss av det som skjer elles. Men, det er viktig å vera ein del av eit kristent fellesskap og det hender ofte at Signe spør når me skal gå i kyrkja att (ho har funne sine vener på søndagsskulen).

Medlemmene i kyrkjelyden bur spreidd over heile byen, og dei tek difor i bruk SMS for kontakt mellom gudstenestene. I går fekk me denne tekstmelding frå evanglisten:

Rop til meg, så vil eg svara deg og fortelja deg store, uskjønelege ting, som du ikkje kjenner til. Jer. 33,3.

Me sender helsinga vidare til deg, kjære blogglesar, og ynskjer ei velsigna god veke vidare!!

Kveldsstund i Bangkok


"Dette kan dåkk ha på bloggen", sa Signe og knipsa familien rundt bordet med kveldsmaten. (Ante ikkje at ho visste noko som helst om blogg...)

Så, her er altså bilete!

Det er ca 400 000 menneske innom Chatuchak marknaden i løpet av ei helg. Her finn ein absolutt alt ein treng: Mat, klede og sko, souvenir, møbler, koppar og kar, verktøy, blomar, lampar etc etc. Kanskje på utkikk etter eit kjæledyr? Dei søtaste hundane står i bura sine, bittesmå kattungar, fiskar i alle fargar, eksotiske fuglar, eller kanskje ein slange fristar mest? Ein finn alt på Chatuchak - verdas største helgemarkand.

Fordelt på 15 000 boder er det varer så langt auga kan sjå. Det er lett å gå seg vill i folkevrimmelen. Varmen kan verta ganske intens, så for ein uerfaren markands-kjøpar kan Chatuchak vera ganske overveldande. For ikkje å seie eit lite mareritt.

Etter 3 år i Bangkok har me enno ikkje kome over meir enn ein liten del av heile markanden. Me har funne vårt hjørna, kunstseksjonen, der me trives veldig godt. Etter ein god tur innom bodene med malerier, keramikk og anna designkunst, set me oss utanfor, klare for ei stort glas lime-shake. Då er me varme og svette, og litt væske-påfyll må til.

Så, litt nedkjøla og klare for ein ny runde, går me vidare nedover til alt som venter. Mykje flott, og billig!!! Litt her og litt der, vert fort til ganske mykje....

Chatuchak markanden er stor, både i areal og i opplevingar!

Klovnen Tulliball

Signe hadde i fleire dagar snakka om at pappa’n til Helene var klovn (”min Arne e bare pappa, han…"), og at klovnen kunne både trylla og laga Ole Brumm-ballong.

Måndag ettermiddag ringde det på døra, der stod klovnen Tulliball (og vesle Helene) og lurte på om Signe ville sjå litt tryllerier…? JAAA!!

Signe lo til ho låg krokete over puta då Tulliball sin tryllestav gjekk i stykker enno ein gong. Då han trakk opp fargar frå magen var augene kjempestore, og smilet likeså då ho tilslutt fekk ein diger ballong-sykkel av klovnen.

No har klovnen, Helene og resten av familien reist heim til Noreg. Men, klovnen med dei rare kleda gløymer me ikkje så lett!

”Tryll, trall, Tulliball”!

Og - kjære Marte, Åsmund og Lukas!

Her er dei nydelege dåpsbarna:

Åsmund: Anne Brit sitt fadderbarn. Døypt i Hillevåg kyrkje 19.mars. Me gler oss til Åsmund kjem til Thailand i november. Då skal me få verta kjent og leike masse i lag. Me set stor pris på foreldra Annette og Lars Petter, samt storebror Sverre, og skulle gjerne hatt dei her i kvardagen vår…

Lukas: Vårt fadderbarn. Døypt i Åsane kyrkje 4,juni. Lukas såg Thailand frå inni magen til mamma Heidi då dei vitja oss i oktober i fjor, og han kan difor seiast å vera bittelitt thai… Me ser fram til å fylgja Lukas vidare i livet, saman med Adam, Rakel, Heidi og Kristian. Til sommaren vert det hyttetur, då spring nok Lukas rundt saman med resten av gjengen, og Jenny har ein heilt ny leikekamerat.

Marte: Døypt i Pattaya 15.juli. Det var mange som venta spent på når Marte hadde lyst til å verta fødd. Me var heldige og fekk låna storebror Henrik og mamma’n og pappa’n til naboar i ventetida. Dei er alle flotte personar, og det er me sikre på at Marte òg vert! Fint å få vera med på dåpsdagen.

Kjære Janne, Ingunn, Bettina og Even!
I vår kristne tru er konfirmasjon og dåp så mykje meir enn festlege markeringar. Dei er viktige hendingar som synleggjer Guds nåde og frelse. Her kjem ei helsing til nokre konfirmantar som er særleg kjære for oss:

Even: Vår nevø og Arne sitt fadderbarn. Even likar sjakk, skiskyting, fotball og spelar i tillegg piano. Han imponerer med det meste! Arne har sidan Even var ganske liten prøvd å overtyde han om at Brann er Laget, men utan suksess. Even er trufast mot Bryne. Då Even og familien feira jul i Thailand i 2004, lærte han Signe ”klappe søte…”.

Ingunn: Vår niese. Ingunn er ei flott jente som likar fotografering, er ein stor dyrelskar og såleis ikkje redd for å ta i eit tak på garden heime. Ingunn har alltid vore svært sjølvstendig og det er bra! Ho er smilande og blid, noko som gjer at det er alltid godt å vera saman med henne.

Janne: Vår niese. Då Janne var liten sa alle at ho var veldig lik tante… No er ho lik seg sjølv; Ei fin jente med eit stort hjarte for sine næraste. Janne er glad i å reise på hytta, og var nydeleg i sin nye Hardanger-bunad. I konfirmasjonen sin haldt Janne tale. Rørande og flott å høyra på, og gjorde oss alle veldig stolte.



Bettina: Me traff Bettina og familien då me kom hit til Bangkok i 2003, Bettina har stor omsorg for sine medmenneske, og syner det kanskje oftare i handling enn med store ord. Ho er ein kjempeflink dansar, og brukar av fritida si til å undervise dans til barna i slummen. Me er takksame for å kjenne Bettina.

Nytt frå Santikham

”Uten mat og drikke, duger helten ikke” er eit klokt visdomsord. I Thailand med sine mange restauranter, butikkar og boder (det er ein grill på kvart hjørna) er me absolutt ikkje utan verken mat eller drikke.

Men, heimelaga pizza er ikkje kvardagskost i Bangkok. Så, då me i går (på ein heilt vanleg tysdag…) fekk nyta god pizza i godt lag, tenkte me at det fortener ein blogg.

Våre kollegar, Eirin og Kjartan frå nord-aust, er på Bangkok-ferie og det kjem altså oss andre til gode og glede!

Yes, we are from Norway

I går var det Internasjonal dag på St. Andrews, og som foreldre til den einaste norske eleven stilte me sjølvsagt opp for å representera. Signe og mamma i bunad og pappa'n med stort norsk flagg på brystet, her skulle ingen vera i tvil om våre røter.

Me fekk eit bord nede i matsalen, og pynta med plakatar, bøker frå Osterøy og Ryfylke, flagg, elgbamsar i lusekofte og eit svært vaffeljern sentralt plassert (med brunosten på sida). Då elevane kom til "snack-time", hadde vaffellukta spreidd seg over skuleområdet og "Norway" var klar for storbesøk. Alle skulle få norsk flagg og fiske-stempel i passet sitt.

Arne steikte vafler for harde livet, og jentene i bunad vart varmare og varmare... "For ein fantastisk ost! Kor er den å få kjøpt?" "Geitost?" "Kvifor er osten brun?" og "Kan eg få litt til?" kunne me høyra etterkvart som vaflene forsvann. Og brunosten, stakkar, sleit i sola utan at det la nokon dempar på lovorda.

Turen frå land til land gjekk som følgjer:

Nydeleg thai-musikk i Thailand. Smykker av pasta i Italia. Te-smaking i Kina. Lage masker i Egypt. Sport i England. Eksotikse lukter, smaker og blomar i Nepal og Bhutan. Kastemerke i pannen frå India. Lime papir-sau i New- Zealand. Og altså vafler og brunost i lille Noreg.

Men, aller kjekkast for Signe var likevel å leike med Chiku, som var nydeleg i sin indiske sari, og Fay, i søt rosa thaidrakt. Ingenting er som bestevenninner!

PC-undervisning

På lovsangshjemmet er en av ettermiddagsaktivitetene data undervisning. Dette er en relativt ny aktivitet, som jeg fikk lov å starte etter endt språkskole i fjor. Ved hjelp av lokale støttespillere har vi nå 7 maskiner og en printer koblet til et lokalt nettverk, i tillegg til internett-tilgang.

Tirsdager er det åpent for de yngste, der de får spille og gjøre seg kjent med pc-en fra starten av .Torsdager er tiltenkt de mer eldre ungene for undervisning i forskjellige tekstbehandling program slik at de lærer å bruke pc-en som et arbeidsverktøy.

I Thailand, som i Norge, brukes dataverktøy aktivt i skolen. Uten kjennskap og tilgang til en PC vil en derfor lett få problemer med å henge med på skolen. Barna i slummen har, med sine oppvekstvilkår og ofte vanskelige familieforhold, ikke det beste utgangspunktet for en lysende skolekarriere. På Lovsangshjemmet har de nå mulighet til opplæring i aktiviteter som kan komme skolegangen til nytte; eks engelsk og musikkundervisning, og nå altså i tillegg bruk av data.

Dette er en populær aktivitet. Det er i gjennomsnitt 25 unger innom PC-rommet på ettermiddagen. Da blir det varmt og støyende, men også ufattelig gøy og inspirerende!

Ein epoke er over…

Vårt aller fyrste krypinn kjøpte me i Solheimsviken for ganske nøyaktig 10 år sidan. På fredag vart leiligheita vår i Hordagt 39 seld, avstanden Bangkok - Bergen vart for stor. Slik det ser ut no vert me her i Thailand enno nokre år, og no er det her som er heime.

Når me ein gong sender flyttelasset og reiser til Noreg for godt, vert det til Forsand. Spanande å då etablera seg på ny som familie på ei stad me ”kjenner alle litt, men ingen skikkeleg”.

Men, me vil nok alltid vera litt bergensarar (sjølv Arne som er stril) og heia på Brann... Nokre av våre beste vener er framleis i byen, og Løvstakksiden menighet, som me er utsendingar frå, vil alltid vera ”vår”.

Så, til sommaren treffes me nok i Bergen att, på Torvalmenningen, i Solheim eller St.Markus kyrkje! Me ser fram til det! Snakkast då!

Til deg, kjære blogg-lesar, anten du er bergensar eller ei, nyt utsikta(frå vår tidl altan) til tre av dei sju fjell, Fløyen, Rundemannen og Ulrikken. Sjølvsagt i strålande sol!

Hatleskog’ar i Thailand

Dei siste to vekene har me hatt storfint besøk av fleire representantar frå Hatleskog-slekta. Fyrst kom storebror Jan Kåre og lillebror Stein Gunnar. Rett etter gjorde onkel Alf sitt inntog saman med Tobias, Anita og Elias. Me hadde 5 fine dagar saman i Bangkok før me alle reiste sørover for ein helgetur til Hua Hin.

Herleg å kjenna sjøbrisen, og få litt sand mellom tærne (og fingrane...)

Signe og Jenny har kost seg både med onklane og med nye leikekameratar, Tobias og Elias. Me litt større kjenner kor godt der er å, enno ein gong, får litt av heimlandet ned hit til vår kvardag i Thailand.

Ole Brumm og venene hans i Bangkok

Mamma og pappa har lova Signe aa skriva paa PC'en om naar ho saag Ole Brumm. Denne gule bjoernen er ein av Signe sine store heltar, og heime er det ikkje langt mellom brumm-effektane, det vere filmar, bamsar, pennar, klede etc. etc.

Pooh, som han heiter paa thai (og engelsk!) var altsaa paa vitjing i Bangkok sist veke. Henrik (2 aar) og pappa'n Espen ordna billettar og tok med Signe og pappa Arne paa storslagent Disney-show. Signe hadde med sine yndlingskjeks (fraa Noreg) i sekken, i tilfelle Ole Brumm ville smaka, og ho sjoelv vart svolten... Dei forsvann iallefall, om ikkje i magen til Brumm. Han var oppteken med bursdagsselskap paa scenen.

Det var ei stornoegd jente som kom heim att, dette var ei oppleving aa leva lenge paa...

Endeleg kom onklane til Bangkok (det gjorde regnet òg...)!

Onkel Jan Kåre og onkel Stein Gunnar kom til oss sundag, etter ein lang flytur, med masse norsk mat i kofferten.

Då me køyrde frå flyplassen kom dei fyrste dråpane, sidan vart det skikkeleg styrtregn med lyn og torden som skralla mellom husa. Me lurte litt på om onklane hadde tatt med seg regnet frå vestlandet? Nei, det er nok berre eit teikn på at regntida har gjort sitt inntog. For risbøndene i nord-aust var regnet no svært kjærkome.



Signe storkosa seg, heiv av seg kleda (dei kunne jo verta våte...) og hylte av fryd medan ho sprang i gata som snart vart eit lite basseng.

Så konklusjonen frå Bangkok er: Me koser oss med besøk frå Noreg og vått, kjølande regn!

Feiring i gult

Her i Thailand har det vore storfeiring i veka som gjekk. Kong Bhumibol Adulyadey av Thailand vart regjerande konge Rama IX 9.juni 1946, berre 18 år gamal. Han feirer altså 60 år som monark i år. Sidan kongen er fødd på en måndag, og det er dagen for den gule fargen, vart gult kongefargen. (Arne er forresten fødd på ein tysdag, som er rosa, så no veit de kva som er fargen når han skal feirast...)

Kongen av Thailand ikkje "som ein av oss", han har tilnærma gudestatus her i landet, og kritikk eller fornæming av kongen eller kongehuset vert straffa med fengsel.

Kong Bhumibol er høgt elska av thaiane, og han har i desse 60 åra gjort mykje for folket sitt. Han er eigentleg utdanna ingeniør, og har utforma mange jordbruksprosjekt til hjelp for dei fattige, i tillegg til sosiale ordningar som utdeling av medisiner, mat, skulebøker etc.

Me har vorte svært så royalistiske, og gått i gule t-skjorter mest heile sist helg. Signe hadde både t-skjorte og shorts i gult då ho gjekk på skulen fredagen. På bilete saman med skulebussjåfør og assistent (+ lillesøster). Ho kom heim att med gult kort med bilete av kongen, og forkynte for alle at "I love the King! Det varma eit republikansk morshjarta...

Koffår? Koffår det?

Alt som skjer må ha ein grunn. Det meiner iallefall Signe. "Koffår?" og "Koffår det" høyrer me ganske ofte for tida.

"Koffår lage Gud det sånn at me ikkje kan drikka pupp når me e 3 år?"

"Koffår hette hu Marte?"

"Koffår må du jobba?" "Koffår må eg på skulen?"

Og no sist: "Koffår lage Gud sånn at neglene vokse...?"

Livet er eit mysterium.

Vår lille prinsesse 1 år

Du - en strålende juvel, en
sol, en skatt - tryllet frem av
en allmektig skaper.

Gratulerer med dagen, Jenny!

Heime er der hjarta er...

- Og hjarta mitt er så absolutt i Thailand. Det var veldig godt å kome heim att til Arne og Signe, etter ein fine dagar i Noreg med familie og vener. Då me reiste frå Osterøy skein vårsola nydeleg over fjorden, og løvetannen lyste i vegkanten. I Bangkok regna det...

Det gjorde i grunnen ingenting, me reisande var surrete etter ein lang flytur, Signe vart travel pakka opp alle pakkane frå Noreg og Arne fekk jobb med å finna plass i frysaren til all sjokoladen.

I går var det attende til "normalen". Iallefall nesten. Eg vart vekka kl 12, "skal ikkje du på møte?". Det skulle eg. Det var møte i LMT (Lutheran Mission in Thailand), og eg skulle t.o.m. vera referent. Med jetlag og det heile.

Vel heime att var det ein liten snartur innom bassenget, Signe hadde lært å symja, før me gjekk rett i bursdag til Sigve (Vidnes) og kjempegod sjokoladekaka.

På kvelden vaksensamling hjå fam Johannessen,her representert med våre to gode, og veldig gravide, kollegar, Anne og Maria.

Det vart nærare midnatt før dagen var omme. Då var Jenny i superslag. Ho hadde sove til kl 14, og var på sitt mest sjarmerande når me andre berre ville sova... Ikkje lett å snu døgnet sånn på 1-2-3.

I helga vert det fest! Meir om det i ein anna blogg.

Ha ein fin dag alle saman!

Anne Brit

Sommar og sol i Noreg

Ha, ha, det er er det iallefall ikkje... Sjå, så mykje klede eg må ha på meg når eg vil ut ein tur her på Osterøy!! Er litt løye òg med strømpebuksa og teppe i vogna, men lue... Det er noko stort tull!!

Eg har vore i Noreg i 9 dagar no, og snart skal eg og mamma heim att til Signe og pappa. Det gler me oss til! Doktoren sa at hoftenene mine ikkje er noko bra, men at me kunne venta å sjå til neste år. Eg kunne bare byrja gå, sa han. Så, no øver eg som best eg kan! Bestemor sa at eg gjekk eit steg til henne i sist veke, men det har eg gløymt no.

Desse dagane eg har vore her har eg sove hjå Bestemor og Bestefar 4 netter, tante Britt og onkel Egil 1 natt, Annette og Lars Petter 1 natt, Heidi og Kristian 1 natt og Besto og Besten 3 netter. Og så har eg besøkt alle onklane og tantene mine, sete på fanget til oldefarmor og oldemorfar, leika med 3-menningar, vore på open barnehage i Åsane kyrkje og festa i Janne sin konfirmasjon. Er litt forvirra, men eg tviheld på mamma, og passer på at ho alltid er i nærleiken.

I morgon skal me til Lukas, han skal døypa seg, og eg skal ha bunad på. Så, på måndag må eg på flyet til Bangkok. Trur det vert bra. Men, det er litt kjekt når det er kaldt òg. Mamma seier eg luktar så godt fordi det er så frisk luft her i Noreg.

Til de i Thailand: Vær klare, no kjem eg snart heim!